Sunk cost (part 2)

มีรุ่นน้องคนนึง ทำงานเป็นวิศวกรมาได้ 10 กว่าปี ถึงได้รู้ตัวเองว่า จริงๆแล้วอยากเป็นหมอมากกว่า

ก็เลยตัดสินใจ Ent ใหม่ เข้ามาเรียนหมอในวัย 30 กว่าพร้อมกับเด็กรุ่น 18-19

ส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่ดี

มีหลายคนที่เลือกที่จะยืนอยู่ในจุดที่ตัวเองไม่ชอบ ทั้งในเรื่องงานและความสัมพันธ์ เพียงด้วยเหตุผลที่ว่า

“อุตส่าห์ใช้เวลาร่ำเรียนมาตั้งหลายปี” หรือ “อุตส่าห์ใช้เวลาคบหากับคนนี้มาตั้งนาน”

เวลาและพลังงาน ที่เราได้ใช้ไปในเมื่อวาน เดือนก่อน ปีก่อน ล้วนเป็น Sunk cost (ต้นทุนจม) แล้วทั้งสิ้น

ถ้าวันนี้เราเป็นวิศวกร สิบปีที่ผ่านมาก็เป็นวิศวกร คำถามคือ ถ้าไม่เอาเรื่อง Sunk cost มาคิด

ในวันพรุ่งนี้และวันต่อไป “เรายังอยากเป็นวิศวกรอยู่มั้ย?”

ในแง่การลงทุน

กับดักเรื่องต้นทุนจม เป็นสิ่งที่ทำให้เราตัดสินใจคลาดเคลื่อน

ถ้าวันนี้เราจะซื้อหุ้นเพิ่ม ถือต่อ ขายทิ้ง ควรจะขึ้นอยู่กับการดำเนินงานในปัจจุบัน และในอนาคตของบริษัท

ปัจจัยเรื่องต้นทุนในมือ หรือ ราคาในอดีต ไม่ควรเอามาคิด เพราะ เป็นเรื่องที่มัน Sunk ไปแล้ว

ในเรื่องความสัมพันธ์

ถ้าเราได้ตัดสินใจแล้วว่า อยากจะมีชีวิตร่วมกับคนๆนึง ในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไป

เรื่องที่ผิดใจกัน การทะเลาะ การต่อว่าต่างๆ

ก็ล้วนเป็นเรื่องที่จบไปแล้วในอดีต ไม่ควรเอามาคิดให้เสียเวลาเช่นเดียวกัน