การโหยหาถึงอดีต


การคิดถึงอดีตนี่เหมือนมีสองด้าน ด้านนึงก็อบอุ่นเมื่อนึกถึงเรื่องดีๆที่มีความสุขๆ แต่มีอีกด้านนึงที่ค่อนข้างไปทาง dark เหมือนกัน

เวลาคิดถึงอดีต มันมักจะมีคำว่า “ถ้าตอนนั้น… อะไรจะเกิดขึ้น” โผล่มาเต็มหัวไปหมด เช่น นึกถึงรักสมัยมัธยม ถ้าได้คบกันจะเป็นยังไงนะ สิ่งเหล่านี้ทำให้เรามีความสุขที่ได้นึกถึง แต่ก็เศร้าที่มันจบไปแล้ว และไม่มีทางเกิดขึ้นได้

ลองนึกจินตนการว่า ตอนนี้เราอายุ 30, 40, 50 แล้วมีคนที่เราเคยชอบตอนวัยรุ่นมาบอกเราว่า เมื่อสมัยก่อนในช่วงเวลาเดียวกันก็แอบชอบเราเหมือนกัน

นี่คือกับดัก และ dark side ของการโหยหาถึงอดีต

คนมากมายปล่อยให้ตัวเองติดอยู่ในกับดักของอดีตมากเกินไป และมีอิทธิพลกับชีวิต ณ ปัจจุบัน แบบว่าในหัวมีแต่คำว่า what..if , if I, I should… เต็มไปหมด

เหมือนในหนังสือ มหัศจรรย์ห้องสมุดเที่ยงคืน The Midnight Library / แมตต์ เฮก ที่ตัวเอกรู้สึกไม่พอใจกับชีวิตปัจจุบัน คิดว่ามันแย่มาก ชอบมโนไปถึงอดีต และคิดว่าจะยังไงนะถ้าตอนนั้นตัดสินอีกแบบนึง

จนตัวเองก็ได้ย้อนกับไปในชีวิตในหลากหลายรูปแบบที่จะเป็นได้ และก็ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้น

ในความเป็นจริง เรื่องที่ผ่านมาแล้ว เป็นต้นทุนจม มันจบลงไป และไม่มีประโยชน์

การมองเห็นความสุขที่อยู่ตรงหน้า มีชีวิตอยู่กับความเป็นจริงในปัจจุบันน่ะ ดีที่สุดแล้ว